Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– A oczy jakoby z nieba! Od konfuzji słów mnie brakuje.
– Nie bardzoś waćpan skonfundowany, gdy tak obcesem na mnie nastajesz, aż mnie i dziwno.
– To też obyczaj nasz smoleński: do niewiast czy w ogień iść zakłady sportowe śmiało. Musisz królowo, do tego
przywyknąć, bo tak zawsze będzie.
– Musisz waćpan odwyknąć, bo nie może tak być.
– Może się i poddam, niech mnie usieką! Wierz, waćpanna, nie wierz, ale rad bym ci nieba
przychylić! darmowy kontent Dla ciebie, mój królu, gotówem się i obyczajów innych uczyć, bo wiem to do siebie,
żem żołnierz prostak i w obozie więcej bywałem niźli na pokojach dworskich.
– Ejże, nic to nie szkodzi, bo i mój dziadziuś żołnierzem lohan lindsay był, ale dziękuję za dobrą chęć! – odrzekła
Oleńka i oczy jej spojrzały tak słodko na pana Andrzeja, że mu od razu serce jak wosk stopniało
i odrzekł:
– Waćpanna mnie na nitce będziesz wodzić!
– Oj, niepodobny poquer waćpan do takich, których na nitce wodzą! Najtrudniej to z niestatecznymi.
Kmicic ukazał białe, jakoby wilcze, żeby w uśmiechu.
– Jak to? – rzekł – małoż to ojcowie nałamali na mnie rózg w konwencie, abym do statku katalog stron przyszedł
i różne piękna maksymy spamiętał, przewodniczki żywota...
– A którążeś najlepiej spamiętał?
– „Kiedy kochasz, padaj do nóg” – ot tak!
To rzekłszy pan Kmicic już był na kolanach, panienka zaś wołała chowając nogi pod stołek:
– Dla Boga! tego w konwencie nie uczynili! Daj waćpan spokój, bo się rozgniewam.

strona 18 poprzednia strona
strona 20 kolejna strona

czytasz strone nr 19
czas na gry

Gry